Katılımcılar

Pandemiden dolayı yaşadığımız şu zor günlerde bu proje ilaç gibi geldi aslında. ‘’Artık yeter!’’ dediğimiz sırada da Aysun Hocam girdi hayatımıza. Sayesinde önceliğimizin çocuğumuzdan evvel kendimizin olduğu bilincini yerleştirdim kafama. Sonra düşündüm ki çok doğru. Ben iyiysem o da iyi, ben güçlüysem o da güçlü, ben varsam o da var.

Program hep biz kendi çabalarımızla bu zamana kadar araştırmalarımızla çocuklarımıza yetiştirdiğimiz için bize böyle hani sunulmuş bir hediye gibi geldi. Çünkü daha öncesinde benim kızım da yirmi yedi yaşında öncesinde ciddi anlamda bir eğitim hem çocuklarımız adına hem kendimizin ebeveynlerin desteklenmesi adına böyle bir program yaşamamıştık.

Aşırı gerginiz biz anneler babalar çok rahat işte bu çok stresliydik sinirliydik bunları biraz aştık kendimizi sevmeyi öğrendik. Özgüveni öğrendik bize zarar veren bizi sıkıntıya sokan insanlardan uzak kaldık, kendimizi koruduk daha iyi yaşamayı öğrendik yani böyle gevşedik rahatladık.

Proje sayesinde kendime değer vermeyi öğrendim. Kendime zaman ayırmayı öğrendim. Yani istemedikten sonra hiçbir şey yapmamayı öğrendim. İstemediğim hiçbir şeyi yapmamam gerektiğini öğrendim. Bunlar çok faydası oldu bana. Ben devamlı uğraşıyordum yani, yoruluyordum. Başkalarını mutlu edeyim diye, kendimi bırakmıştım artık. Bıraktım artık, bunu da bıraktım. Başkalarını mutlu etmeden önce kendimi ediyorum sonra başkalarını ediyorum. Bu programın bana faydası o oldu işte… Şimdi rahatladığım için herkesi serbest bıraktım. Kendimde rahatladım onlarda rahatladı.

Annelik kendini ihmal etmenin başlangıcı, o andan itibaren önceliğiniz hep çocuğunuz zaten. Hele bir de özel bir bebeğin annesiyseniz durum daha da vahim bir hal alıyor. Sizinle geçen her dersimizde (seansımızda) bilmediğim yepyeni kavramlar öğrendim. Her öğrendiğim bilgiyle kendimi daha güçlü hissettim. Ne kadar çok bilgi birikimim olursa korkularım o kadar azalacak diye düşünüyorum. Sizden kendime kattıklarımla kendimi yeniden inşa edebilme gücü hissediyorum artık.

Kendime güveniyordum ama şimdi daha çok GÜVENİYORUM.
Kendimi beğeniyordum ama şimdi daha çok BEĞENİYORUM.
Kendimi seviyordum ama şimdi daha çok SEVİYORUM.
Kendimi güçlü buluyordum ama şimdi daha GÜÇLÜ buluyorum.
Pandemi öncesi hayli hareketli her günü dopdolu geçen günlerim birdenbire bitivermişti. İlk günler, haftalar evde olmak güzeldi ama zaman uzayınca hayatım boşa geçiyor gibi gelmeye başladı. Kendimi faydalı ve yaratıcı görmemeye başladım. İçimden sanki tüm enerjimi alıyorlardı. Özgür hissedemiyordum kendimi ve bu beni deli ediyordu. İç dünyamla yüzleşmeye öfkelenmeye başladığım bir anda sizinle ve terapi grubumla zaman geçirmeye başladım.
Grup arkadaşlarım yıllardır tanıdığım ortak sorunlarımızın olduğu bir ortamda olsak da sizin kılavuzluğunuzda yeni bir yolculuğa çıkmış gibi hissettim kendimi. Böylece kendi iç dünyamla yüzleşmeye ve bunları sizin önderliğinizde arkadaşlarımla paylaşmaya başladım. Herkesin derdi ayrı, tepkileri ayrı, çözüm yolları ayrı olsa da ortak noktamız özel gereksinimli birey annesi olmanın fedakarlığı olduğu dikkatimi çekti.
Sizin güven veren, huzur veren yüzünüzü ve sesinizi hele de sohbetinizi çok ÖZLEYECEĞİM…
Bana kazandırdığınız artılar için çok ama çok TEŞEKKÜRLER.
Belki bir gün tekrar buluşur ve konuşuruz. Kendinize iyi bakın.

Damlacığım ilk başta tepkiliydi online ne demek olduğunu pek anlamadı. Okula gidecek sandı ve virüslerden korktuğu için tepkiliydi. İlk ekranı açıp da derslere başlayınca çok mutlu oldu. Ve bütün 3 ay boyunca çok heyecanlıydı. Her gün soruyordu: Bugün ders var mı? Bugün hangi ders var? Bugün erken kalkalım, gecikmeyelim gibi… Boğazına çok düşkün olduğu halde kahvaltısını bile çok acele acele bazen yarım bırakıp başladı. Bittiğine çok üzüldü Damla tekrar olmasını çok istiyor.

Oğlum çok mutlu oldu. Her şeyi kendisi planladı, kendisi katıldı. Ben unutsam o hatırlattı seansları… Teşekkür ederim ben oğlum adına. Benim Kamer çok mutlu oldu böyle bir programda olduğu için. Her şeyi önceden kendisi planladı, kendisi katıldı. Hatta ben saatlerini unutup da Kamer, birlikte alışverişe gidelim dediğim zaman, anne gelemem. Çünkü benim dersim var. Saatim uymuyor. O saatte ben derste olacağım, dedi ve beni uyarmış oldu.

Daha çok açık artık insanlara karşı, hiç tanımadığı insanların karşısında spor yaptı. İlk başta biraz çekindi. Ama sonrasında evet bu konuda da geliştirdi kendini. Şu an okulda değiştirdi mesela normalde onunla birimizin gitmesi gerekiyordu. Tanımadığı bir ortama girecekti ama kimseyi istemedi. Tek başına gitti okuluna.

Yani benim de dersim var diye çünkü ilk başlarda benim öğrencilerimle dersim vardı. Alper’imin dersleri vardı, onun yoktu. Anne benim neden dersim yok, bak bu dönemde onun da dersi oldu çok mutlu oldu onun için benim de dersim var diye. Yani onun için çok güzel oldu çok sağ olun. Evet ben hiç takip etmedim hep kendisi takip etti zaten, evet kendi kendine yetebilmek. Böyle bir şeye katıldığı için benim oğlum çok mutlu oldu kendini daha iyi hissetti. Kendini de toplumun bir parçası olarak gördü ben de varım bu hayatta diye, çok mutlu oldu.

Daha çok ilişki kurdu benimle daha çok yanıma geliyordu “anne bak biz bunu yapacağız “ demezdi. Benim de çok dikkatimi çekti “Fikri’m çok mu sevdin annem bunları” “ anne ben çok mutlu oldum” diyordu. Orda bir de arkadaşlarını gördü. Tabiî ki özlediği arkadaşları da gördü. Onlarla sohbet etti. Değişik arkadaşlar Bursa’dan olsun, Balıkesir’den olsun başka şehirlerden de katılan oldu. İstanbul’dan tanımadığımız arkadaşlarımız oldu. Onlarla arkadaşlık etmeye başladı. Diyorum ya hem bana karşı hareketleri hem kendi çapında çok olumlu etkilerini gördü hala daha soruyor.