“Hayat herkes için bir başka yolculuk. Bu yolculukta birbirimize destek olmak önümüze çıkan engelleri aşmamızı kolaylaştıracaktır. Özel gereksinimli bireyler ve ailelerinin zorlu şartlarda gerçekleştirdikleri yolculuklarında bu projenin bir parçası olarak ile onlara eşlik etmekten, hayatlarına ufak heyecanlar, mutluluklar katarken gelişimlerini desteklemekten çok mutluluk oldum.”

“Bu projede farklı yaşam öykülerine tanıklık ettim ve engeli olan bireylerin daha yüksek bir motivasyon ve kararlığa sahip olduklarında diğer bireylere göre daha çok şey başarabildiklerini gördüm. Aslında engele odaklanmak yerine bu bireylerin yapabilirlikleri daha üstün tutulduğunda bu bireylerin toplumsal olarak kabul edilmesi ve toplumun bir bireyi olarak dahil edilmesi kolaylaşacaktır. Modern toplumların en önemli özelliklerinden birisi “farklılıklara yüksek tolerans” olsa da 21. Yüzyılda bu ilkeye ulaşmak konusunda bir miktar daha yolumuz olduğunu düşünüyorum. Bu koşulu ancak çeşitli yaşam tarzı özellikleri, kimlikler veya doğuştan gelen ırk, engel, cinsiyet gibi birtakım farklılıkları toplumsal yaşama kabul etmemiz ve her alanda fırsat eşitliği sağlamamızla tam olarak gerçekleşebiliriz.”

“Geçtiğimiz şu zorlu günlerde özel gereksinimli bireyler ve ailelerinin, unutulmadıklarını ve değerli olduklarını hissettikleri o kocaman gülümsemeleri tüm emeklerimizin karşılığı olmuştur. Çünkü her telefon görüşmelerim bilimsel bir veri toplamaktan çıkıp dertleşmeye dönüşen paylaşımlar halini aldığında, yaptğımız bu işin ne kadar değerli olduğunu hissetmeme neden olmuştur. Özel gereksinimli birey ve aileleri ile kurulan dostluklar, dokunulan hayatlar artık sadece bir proje olmanın ötesinde aramızda bitmeyen bir bağ oluşmasına neden olmuştur. Bu sebeple bu projenin bir parçası olmaktan gurur ve mutluluk duymaktayım.”

“Hiç kimse, hem sorumluluk hem de umutsuzluk hissine aynı anda kapılamaz” demiş Saint-Exupery. Projenin bendeki karşılığı bu cümle oldu. Pandemi koşullarında özel gereksinimli bireylere karşı sorumluluk duygusu esas alınarak hazırlanan bu projenin, nasıl bir umuda dönüştüğüne şahit olmak ve bu umudun parçası olmak her an motivasyon kaynağım oldu. Bana bu duyguyu yaşama şansı veren kıymetli hocam Prof. Dr. Dilara Özer’e, tanımaktan mutluluk duyduğum özel gereksinimli birey ve annelerine, tüm proje ekibine sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.”

“Bu proje ile birbirinden farklı aile ile görüştüm ve çok şey öğrendim. Pandemi koşullarında özel gereksinimli bireyler ve annelerinin düşünülerek yapıldığı bu projede özel gereksinimli bireylerdeki ve annelerindeki olumlu değişimleri ve mutluluklarını görmek beni çok mutlu etti. Böyle bir projenin ve ekibin bir parçası olma fırsatını sağlayan Prof. Dr. Dilara Özer hocama, özel gereksinimli bireyler ve annelerine ve proje ekibinde emeği geçen herkese çok teşekkür ederim.”

“TÜBİTAK tarafından başlatılmış olan bu projede, değerli hocalarımla ve arkadaşlarımla yer almaktan gurur duyuyorum. Gerçekleştirilen bu proje ile her ailenin ihtiyaçlarının, farklı olduğunu bire bir tecrübe edinmiş olmamı sağlayan değerli hocalarıma ayrıca teşekkür ediyorum topluma verimli olabileceğim yeni projelerde yer almayı diliyorum.”

“Covit 19 salgını tüm dünyayı ve ülkemizi her açıdan olumsuz etkiledi. Bu süreçte en çok desteğe ihtiyacı olan özel gereksinimli çocuklar ve anneleri oldu. Çalışma anlatıldığı zaman seve seve bir parçası olmak istedim. Bu güzel vazifede destek olabilmek benim için onur verici. Anneler ile iletişime geçtiğimde her birinde bir başka dünyanın kapısını aralamış gibi hissettim. Bu çalışmanın amaçlarından olan özel gereksinimli birey ve annelerinin fiziksel ve psikolojik durumlarında olan değişimi, onların mutluluğunu görmekte ve yapılan çalışmanın önemini bir kez daha anlamaktayım.”

“Öğrenci iken böyle önemli bir projenin içinde meslekte adını duyurmuş değerli hocalarımla yer almaktan mutluluk duyuyorum. Aileler ile konuşma kısmında yer aldım ve konuşmalar sırasında ailelerin bireysel problemlerini birincil kişilerden dinleme imkanım oldu. Meslek hayatına ve özel gereksinim bulunan birey ve aileleri ile ilgili tecrübe kazanma şansını bulduğum için kendimi mutlu ve şanslı hissediyorum. Meslek hayatına atıldığım zaman güvenli ve güzel adımlarla ilerlemek istiyorum.”

“Öncelikle böyle bir projede yer aldığım için son derece mutluyum. Özel gereksinimli bireylerin ve ailelerin yanlarında olduğumuzu gösterip destek olmak oldukça kıymetli. Yer aldığım bu projede özel gereksinimli bireyler ve aileleriyle etkileşime geçmek, onları anlama ve anlamlandırma fırsatı bulmamı, yaşamlarını “uzaktan” da olsa görmeyi ve daha yakından tanımayı sağladı. Bu nedenle kendimi oldukça şanslı hissediyorum. Yaşadığım tüm deneyimler ömür boyu benimle beraber, bu ve bunun gibi projeler sayesinde birikerek devam edecek.”

In these difficult days of the pandemic, this project came to our rescue. Just when we were saying ‘Enough is enough!”, Professor Aysun came into our lives. Thanks to this project, I have learned and gained the awareness that our priority is ourselves before our children. And then I thought it was so true. If I’m good, s/he’s good, if I’m strong, s/he’s strong, if I’m here, s/he’s here.

The Program has seemed like such a gift to us, because we have raised our children with our research and our own efforts up untill now. Because my daughter did not participate in an education program before she turned twenty-seven years old, we had never experienced such a serious education program both for our children and for supporting parents.

We as parents were so nervous, stressed and angry. We’re now a little over it, we’ve learned to love ourselves. We have learned about self-confidence, we have stayed away from people who hurt us and trouble us. We have learned to protect ourselves and live better, so that’s how we become relaxed and calm.

Thanks to the project, I learned to value myself. I’ve learned to make time for myself. Actually, I have learned not to do anything if I didn’t want to. I’ve learned not to do anything that I don’t want to do. These have helped me a lot. I was always trying, I was tired. I am done with letting go myself so I could make others happy. I’m done, I’ve quit it. I make myself happy before I make others happy, and then I make others happy. That’s how this program has helped me… Now that I’m relieved, I have let everyone go. I’m relieved and they’re relieved.

Motherhood is the beginning of self-neglect, and from that moment on, your priority is always your child. Especially if you’re the mother of a special baby, the situation becomes even worse. In every lesson (session) with you, I have learned brand new concepts that I didn’t know about. With every bit of information I learned, I felt stronger. I think the more knowledge I have, the less scary my fears will be. I feel I have the power to rebuild myself with what I’ve gained from you.

I was confident, but now I AM more confident.
I liked myself, but now I LIKE myself better.
I loved myself, but now I LOVE myself more.
I used to think I was strong, but now I think I am stronger.
My very busy pre-pandemic days were suddenly over. It was nice to be home in the early days and weeks but as time went on, I have started to feel like I was wasting my life. I started to see myself as unuseful and uncreative. It was like they were sucking all my energy out of me. I couldn’t feel free, and it was driving me crazy. I started spending time with you and my therapy group at a time when I was starting to get angry about facing my inner world.
Although me and my friends from the group that I had known for many years were all in an environment where we had common problems, I felt like I had embarked on a new journey under your guidance. So I began to confront my inner world and share it with my friends under your lead. Although everyone’s problems, reactions and solutions are different, it has come to my attention that our common point is the sacrifice we have to make as mothers of an individual with special needs.
I will MISS your reassuring, peaceful face and voice, especially our conversations…
Thank you very, very much for all that you thought me.
Maybe one day we’ll meet again and talk. Take care.

My daughter, Damla reacted at first, she didn’t really understand what online meant. She thought she was going to school, and she reacted because she was afraid of the virus. At first, she was so happy when she turned on the computer and started classes. And she was so excited for the whole 3 months. Every day she was asking: Is there a lesson today? What lesson do we have today? Let’s get up early today, we should not be late… Although she was very fond of eating, she even had her breakfast in a hurry, sometimes left it halfway. Damla is very upset that it’s over, and she really wants it to start again.

My son was very happy. He planned everything himself, he participated. If I forgot, he reminded me of the sessions… Thank you on behalf of my son. My,son, Kamer was very happy to be in such a program. He planned everything in advance and participated. In fact, when I forgot the hour and suggested going shopping together, he told me he couldn’t go. Because he had his class. There was no time. He said he would be in class at that time, and he warned me.

He’s more open now, he’s played sports in front of people he did not know at all. At first, he was a little shy. But then, he developed himself in this regard. He changed his school right now, normally one of us had to go with him. He was going into an environment he didn’t know, but he didn’t want anyone. He went to school alone.

So, at first I had my own classes with my students. My son, Alper had classes, he didn’t. Mom, why don’t I have a class? Look, he was very happy that he had a class during this period, because I also have a class. So it was very good for him. Thank you very much. Yes, I’ve never followed, he’s always followed himself. Being self-sufficient is important. My son was so happy to be involved in something like this, he felt better. He saw himself as a part of a community, and he was very happy that he was active in life.

We have become closer, he came to me more, he would never say, “Mom, look, we’re going to do this.” I noticed it too. When I asked my son, Fikri whether he liked it, he told me he was so happy. And he saw his friends there. Of course, he also saw his friends that he missed. He chatted with them. Participants from different cities such as Bursa, Balıkesir or other cities joined in. We got to meet participants from Istanbul. He began to make friends with them. I’m telling you, both he and I, we have seen a lot of positive effects and he’s still asking.